TORcast

Willem Habers

De podcast van Jazzpodium de Tor in Enschede

Play

Open in

16 episodes
weekly
Avg 1 hr 3 min
Dutch

Episodes 16

Newest Oldest Longest

All16 Unplayed16 In progress0 Played0

Today · 1 hr 12 min
TORcast – 21 sept 2026 – I Want Sax
Vrijdag 25 september presenteert het Artvark Saxophone Quartet hun nieuwste album ‘Four Fathers’ in Jazzpodium de Tor in Enschede. Mooie aanleiding om in deze TORcast de geschiedenis van de jazz in te duiken aan de hand van een aantal belangrijke en invloedrijke saxofonisten. Als je de ontwikkeling van de jazz wilt begrijpen, kun je die bijna volgen aan de hand van een aantal invloedrijke saxofonisten. Iedere generatie bracht nieuwe ideeën in: van swing naar bebop, van hardbop naar modal jazz, free jazz en fusion. Coleman Hawkins (1904-1969): Body and Soul Wordt vaak beschouwd als de eerste grote tenor-saxofonist van de jazz. Maakte van de saxofoon een volwaardig solo-instrument. Zijn harmonische benadering vormde een belangrijke brug naar bebop. Lester Young (1909-1959): Lester Leaps In Tegenpool van Hawkins. Introduceerde een lichtere, melodische en meer ontspannen stijl. Grote invloed op cool jazz en latere saxofonisten zoals Stan Getz. Charlie Parker (1920-1955): Ornithology De grondlegger van de bebop. Veranderde voorgoed hoe jazzmusici improviseren. Introduceerde complexe harmonieën, snelle lijnen en nieuwe ritmische ideeën. Razendsnelle improvisaties. Harmonieën die destijds revolutionair waren. Sonny Rollins (1930-2026): St; Thomas Een van de belangrijkste hardbop-tenoristen. Bekend om zijn “thematische improvisatie”: een idee ontwikkelen gedurende een solo. Vormde een brug tussen bebop en moderne jazz. John Coltrane (1926-1967): Giant Steps Misschien wel de meest invloedrijke jazzsaxofonist ooit. Ontwikkelde modal jazz verder. Breidde de technische en spirituele mogelijkheden van jazz enorm uit. Invloedrijk in hardbop, modal jazz én free jazz. Intensiteit en spirituele diepgang. Cannonball Adderley (1928-1975): Mercy, Mercy, Mercy Bracht blues, gospel en soul terug in de moderne jazz. Belangrijke vertegenwoordiger van hardbop. Bekend van Miles Davis’ historische album Kind of Blue. Soulvolle klank, directe emotionele expressie. Ornette Coleman (1930-2015): Lonely Woman De grote pionier van free jazz. Liet traditionele akkoordstructuren grotendeels los. Opende de weg naar de avant-garde jazz. Vrijheid van melodie. Minder nadruk op traditionele harmonie. Stan Getz (1927-1991): Desafinado Het gezicht van de bossa nova. Introduceerde miljoenen luisteraars aan de combinatie van jazz en Braziliaanse muziek. Warme, zachte toon. Subtiele swing. Wayne Shorter (1933-2023): Footprints Belangrijk componist van Miles Davis’ tweede grote kwintet. Mede-oprichter van Weather Report. Verbindt hardbop, modal jazz en fusion. Sterke composities. Avontuurlijke harmonieën. Michael Brecker (1949-2007): Midnight Mood Dominante saxofonist van de fusion- en postbopperiode. Combineerde jazz, rock en moderne techniek. Grote invloed op vrijwel alle moderne tenorsaxofonisten. Fenomenale techniek. Modern harmonisch vocabulaire.
September 14 · 1 hr 1 min
TORcast – 14 sept 2026
Een beetje voorpret voor het nieuwe TOR-seizoen en wat opnames uit de oude doos. Gewoon omdat ’t kan… Hiromi, Anthony Jackson, Simon Philips: Beethoven’s Pathetique; Eddie Daniels: Awakenings; Masha Bijlsma Band: Ruby, My Dear; Masha Bijlsma Band, Eric Vloeimans: Winds of Change; Ben van den Dungen Quartet: The Legend Returns; Dig d’Iz: Mood Indigo; Artvark Saxophone Quartet: Sliding & Riding; Hank Jones, Oliver Nelson: Jazztime USA; Tingvall Trio: Vägen; Dubbelaar: Frank Sinatra, AC Jobim: I Concentrate On You; Sophie Millman: I Concentrate On You; Michel Petrucciani, Anthony Jackson, Steve Gadd: Home.
September 7 · 1 hr 12 min
TORcast – 7 sept 2026 – RIP Cassandra Wilson
Cassandra Wilson, een met een Grammy bekroonde jazz-zangeres en songwriter die geworteld was in de blues-traditie van haar geboortestaat Mississippi en uitgroeide tot een van de meest onderscheidende stemmen van haar generatie, is op 2 september 2026 overleden in Jackson, Mississippi. Ze werd 70 jaar oud. Met haar lage, rokerige stem bracht ze een verfijnde romantiek in klassiekers uit het *Great American Songbook*, maar ze vertolkte ook nummers van artiesten als Joni Mitchell, Van Morrison, Neil Young en de bluesmuzikant Robert Johnson uit Mississippi. In deze TORcast enkele hoogtepunten uit het oeuvre van Cassandra Wilson: Blue Skies Hellhound On My Trail Strange Fruit St. James Infimary The Weight Waters Of March A Day In The Life Of A Fool You Go To My Head Crazy If Loving You Is Wrong Shelter From The Storm Harvest Moon Black Crow Time After Time
August 31 · 1 hr 19 min
TORcast- 31 aug 2026 – Edison Publieksprijs Jazz 2026
De Edison Stichting heeft de tien titels bekendgemaakt van de albums die in de race zijn voor de Edison Publieksprijs Jazz 2026. Winnaar wordt het album waarop via het internet tot 1 oktober door het publiek de meeste stemmen worden uitgebracht. De winnaar van de Edison Publieksprijs Jazz wordt in de week van 19-24 oktober bekendgemaakt. In deze TORcast laat presentator Willem Habers de verschillende genomineerden de revue passeren. Cor Bakker: Summer Song; Fay Claassen: Bluesette; Fay Claassen: Simple Song; Lucas Santana: Xango; Julian Lage: Talking Drum; Julia Hülsmann Octet: Moonfish Dance; Julia Hülsmann Octet: You Come Back; Dennis van Aartsen: Feeling Good; Dennis van Aartsen: One For My Baby; Mavis Staples: Hard Times; Siegfried Hart: Water; Ella Zarina: reflective; Ella Zirina, Ben van Gelder: Don’t Smile; Bram de Looze, Felix Henkelhausen, Eric McPherson: Rebounce
August 24 · 1 hr
TORcast – 24 aug 2026
Veel (dames)zang met een vette knipoog naar de blues en gospel en een onmiskenbaar rafelrandje in deze TORcast. Kippenvel en tranen…. Pointer Sisters: Hands Up / Wang Dang Doodle; Koko Taylor: Wang Dang Doodle; Nina Simone: Central Park Blues; Masha Bijlsma Band: Cry Me A River; Abbey Lincoln: Throw It Away; Shirley Scott, Stanley Turrentine: Soul Song; Dubbelaar: Mahalia Jackson: Just A Closer Walk With Thee; Grant Green: Just A Closer Walk With Thee; Archie Shepp, Horace Parlan: Nobody Knows The Trouble I’ve Seen; Cecile McLorin Savant: Metropole Orkest, Jules Bickley: Send In The Clowns.
August 17 · 1 hr 1 min
TORcast 17 aug 2026
Veel groovende Hammond-klanken tijdens deze zomerse TORcast, gelardeerd met de nodige piano- en zelfs vibrafoontoetsen en andere toeters en bellen. Kortom een uurtje lekkere zomerjazz… Jimmy Smith: Got My Mojo Workin’ Hank Mobley: Soul Station; George Benson, Jack McDuff: Hot Barbeque; Dubbelaar: Frank Sinatra: I Thought About You; Kenny Burell, Coleman Hawkins: I Thought About You; Dave Pike: Vikki; Bill Evans, Stan Getz: Grandfather’s Walz; The Three Sounds, Gene Harris: The Shadow Of Your Smile; Richard ‘Groove’ Holmes: Misty; Jane Monheit, Peter Eldridge, Larry Goldings: It’s Only Smoke.
August 10 · 1 hr
TORcast 10 aug 2026
Nieuwe, pas uitgekomen opnames en een aantal gouwe-ouwe oudgedienden: een heel gevarieerd uurtje jazz in deze TORcast. Playlist: John Pizzarelli: Rags To Riches; Harold Mabern, Jane Monheit: My One and Only Love; Dubbelaar: Nicholas Payton, Butcher Brown: Acknowledgement ( A Love Supreme); John Coltrane: Acknowledgement (A Love Supreme); Branford Marsalis Quartet, Dianne Reeves: They Say It’s Wonderful; Lizz Wright, Kenny Banks: Soon I Will Be Done; Goldings, Bernstein, Steward: Hi-Fly; Chad Lefkowitz-Brown: Make You Feel My Love; Rob van Bavel: De Tor Ahead.
August 3 · 1 hr 2 min
TORcast – 3 aug 2026 – Jazzrock & Fusion
Waar we vorige TORcast de Americana-muziek, de smeltkroes van country, folk, blues en jazz behandelden, hebben we deze TORcast de focus gericht op de jazzrock en fusion. Je zou kunnen zeggen: het tegenovergestelde: waar Americana sterk is georenteerd op traditie, richt jazzrock en fusion zich juist op vernieuwing en nieuwe – elektronische- instrumenten en zoekt de vebinding met rockmuziek. Playlist Blood, Sweat & Tears: Spinning Wheel; Miles Davis: Miles Runs The Voodoo Down; Mahavishnu Orchestra, John McLaughin, Carlos Santana: A Love Supreme; Weather Report: Birdland; Chick Corea & Return To Forever: Spain; Herbie Hancock: Watermelon Man; Jeff Beck: Come Dancing; Hiromi, Anthony Jackson, Simon Phillips: Alive. Jazz-rock en Fusion: de elektrische revolutie binnen de jazz Voor veel jazzliefhebbers vormen jazz-rock en fusion een fascinerend hoofdstuk in de geschiedenis van de moderne jazz. Deze stromingen brachten de improvisatievrijheid van jazz samen met de energie, ritmiek en technologie van rockmuziek. Het resultaat was een muzikale explosie die vanaf het einde van de jaren zestig nieuwe generaties luisteraars aantrok en nog altijd invloed heeft op hedendaagse jazz, funk en zelfs progressieve rock. De ontstaansgeschiedenis Aan het einde van de jaren zestig bevond de jazz zich op een kruispunt. Rockmuziek werd steeds populairder en trok een jong publiek, terwijl veel jazzmuzikanten op zoek waren naar nieuwe artistieke mogelijkheden. De introductie van elektrische instrumenten, zoals de Fender Rhodes-piano, elektrische bas en synthesizers, bood nieuwe klankwerelden. De trompettist Miles Davis speelde een sleutelrol in deze ontwikkeling. Met albums als In a Silent Way (1969) en vooral Bitches Brew (1970) verbrak hij de traditionele grenzen tussen jazz en rock. Zijn muziek werd elektrisch, ritmisch complex en sterk gebaseerd op grooves en collectieve improvisatie. Veel musici uit Davis’ bands richtten vervolgens hun eigen groepen op. Zo ontstonden onder meer: Weather Report (Joe Zawinul en Wayne Shorter) Mahavishnu Orchestra (John McLaughlin) Return to Forever (Chick Corea) The Headhunters (Herbie Hancock) Deze groepen zouden de fusionmuziek in de jaren zeventig verder vormgeven. Kenmerken van jazz-rock Jazz-rock ontstond uit een relatief directe combinatie van jazz en rock. Belangrijke kenmerken zijn: Sterke rockritmes en backbeats. Elektrische gitaren met vervorming of effecten. Elektrische keyboards zoals de Fender Rhodes. Lange improvisaties. Complexere harmonie dan in traditionele rock. Een krachtige, soms bijna agressieve energie. Jazz-rock klinkt vaak ruiger en directer dan latere fusion. De invloed van psychedelische rock en progressieve rock is duidelijk hoorbaar. Kenmerken van fusion Fusion is een bredere en veelzijdigere stijl. Naast rockinvloeden zijn vaak ook elementen uit funk, wereldmuziek, soul en elektronische muziek aanwezig. Typische kenmerken: Virtuoos instrumentaal spel. Complexe maatsoorten en ritmische structuren. Sterk uitgewerkte arrangementen. Combinatie van improvisatie en compositie. Gebruik van synthesizers en moderne studio-effecten. Invloeden uit uiteenlopende muziekculturen. Fusion kent daardoor een grote diversiteit. Sommige groepen klinken zeer funky, terwijl andere juist symfonisch, wereldmuzikaal of bijna futuristisch aandoen. Waarom deze stijlen belangrijk zijn Jazz-rock en fusion hebben de jazz geholpen zich aan te passen aan een veranderend muzikaal landschap. Ze maakten de muziek toegankelijk voor rockliefhebbers zonder de improvisatorische rijkdom van jazz op te geven. Veel hedendaagse artiesten bouwen voort op deze traditie. Bands als Snarky Puppy, The Yellowjackets en verschillende moderne jazzgitaristen en toetsenisten ontlenen nog steeds veel aan de fusionpioniers van de jaren zeventig. Smooth Jazz: toegankelijkheid en sfeer Smooth jazz ontstond eind jaren zeventig en begin jaren tachtig en putte deels uit fusion, maar koos een andere richting. De nadruk ligt op: Sterke melodieën Rustige grooves Eenvoudigere harmonieën Compacte solo’s Ontspannen sfeer Smooth jazz wordt vaak gebruikt als achtergrondmuziek, terwijl fusion meestal bedoeld is om aandachtig naar te luisteren.
July 27 · 56 min
TORcast – 27 juli 2026 – Americana
Een wat andere invulling van TORcast: een uurtje muziek die het best is samen te vatten als “Americana” (mijn andere muzikale liefde, naast jazz en klassiek). Americana: de moderne erfgenaam van de Amerikaanse rootsmuziek, waarin de verhalende kracht van folk, de emotie van blues, de traditie van country en af en toe de muzikale kleuren van jazz samenkomen. Playlist: Keb’Mo’: One Day Away; Keb’Mo’, Soweto Gospel Choir: Hand It Over; Kenny Wayne Shepherd: Deja Voodoo; Joe Bonamassa, Chaka Khan, Eric Clapton: The Thrill Is Gone; Eric Bibb: This One Don’t; Buddy Guy, Tracy Chapman): Ain’t No Sunshine; John Scofield, John Mayer: I Don’t Need No Doctor; Elles Bailey: Best Believe; Philip Kroonenberg: Song For John Lagrand; Ad Vanderveen: If Words Were Notes; Hans Theessink: St. James Infirmary. Americana is geen strikt afgebakend muziekgenre, maar eerder een verzamelnaam voor verschillende vormen van Amerikaanse rootsmuziek. De stijl bouwt voort op tradities uit folk, blues, country en gospel, en neemt soms ook elementen uit jazz over. Wat deze muzieksoorten verbindt, is hun nadruk op authenticiteit, verhalen en emotionele expressie. Van de blues erft Americana de oprechte gevoelsuitdrukking en thema’s als liefde, verlies, hoop en het gewone leven. De muziek klinkt vaak warm, doorleefd en menselijk. Uit de folk komen vooral de verhalende liedteksten en het gebruik van akoestische instrumenten zoals gitaar, banjo, mandoline en viool. Hierdoor staat niet zozeer technische perfectie centraal, maar het vertellen van een verhaal. De relatie met jazz is minder direct, maar zeker aanwezig. Sommige Americana-artiesten verwerken jazzinvloeden in hun harmonieën, ritmiek of muzikale vrijheid. Daardoor krijgt de muziek soms meer kleur en diepgang zonder haar rootskarakter te verliezen. Americana kan daarom worden gezien als een muzikale brug tussen de emotionele kracht van blues, de vertelkunst van folk en de muzikale verfijning van jazz. Het resultaat is een toegankelijke, authentieke stijl die sterk geworteld is in de Amerikaanse muziektraditie, maar tegelijk ruimte biedt voor persoonlijke interpretatie en moderne invloeden.
July 20 · 1 hr
TORcast – 20 juli 2026
Na een paar weken ‘letterlijk’ radiostilte, zijn we weer terug met wekelijkse podcast van Jazzpodium de Tor in Enschede. In deze editie lekkere, zomerse muziek en een beetje voorpret voor het komende TOR-seizoen. Veel luisterplezier… Yellowjackets: Motet; John Legend, Richard Bona: Please Don’t Stop; Jetse de Jong: All The Fruit; Jetse de Jong and his Buckjumpers: City Won’t Do; Darmon Meader: Spain (I Can Recall) Tok Tok Tok: Walk On The Wild Side; Floriaan Wempe, Fay Claassen, Rob van Bavel, Willie Jones III, Steve Zwanink: Angel Roy; Julian Lage, John Medeski, Jorge Roeder, Kenny Wollesen: Talking Drum; Pat Metheny: Don’t Look Down.
June 15 · 1 hr 3 min
TORcast – 15 juni 2026
Van swingende klassiekers tot intieme ballads en verfijnde instrumentals: deze TORcast ademt sfeer, klasse en rust, al zeg ik ’t zelf…. Spielvereinigung Sued, Sjaella vocal group: Snooze Until You Loose; Spielvereinigung Sued, Sjaella vocal group: Falling In Place; Kenichi Tsunoda bigband: Take Five; Arne Domnerus, Bengt Hallberg, Lars Erstrand, Egil Johansen en Georg Riedel: Limehouse Blues; Christian McBride: Night Train; Hank Jones, Oliver Nelson: Jazztime USA; Toots Thielemans: Manha De Carnaval; Claude Bolling, Jean-Pierre Rampal: Sentimentale, Pt.2; Renee Olstead: Taking A Change On Love; Ella Fitzgerald, Louis Armstrong: Can’t We Be Friends?; Diana Krall: Temptation; Coleman Hawkins, Ben Webster: Blues For Yolande.
June 8 · 1 hr 1 min
TORcast – 8 juni 2026
Sonny Rollins: Just Once; Marcus Miller, Miles Davis: Claire / Lost in Madrid; Michel Legrand, Miles Davis: Django; Dubbelaar: The King’s Singers: Bewitched, Bothered and Bewildered; Jeff Goldblum & the Mildred Snitzer Orchestra, Charly Puth: Bewitched, Bothered and Bewildered; Harry Allen, Mike Karn: Quater Past Blue; Joshua Redman: The Folks Who Live On The Hill; Harry Connick Jr.: One Fine Thing; Thelonious Monk: Nutty; Sonny Rollins, Thelonious Monk: The Way You Look Tonight; Johnny Hodges, Duke Ellington: Stompy Jones; Ben Webster, Oscar Peterson: The Touch Of Your Lips.
June 1 · 57 min
TORcast – Sonny Rollins RIP
Playlist: Duke of Iron: Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Clifton Anderson – trombone, Mark Soskin – piano, Jerome Harris – basgitaar, Marvin Smith – drums St. Thomas: Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Tommy Flanagan – piano, Doug Watkins – bas, Max Roach – drums You Don’t Know What Love Is: Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Tommy Flanagan – piano, Doug Watkins – bas, Max Roach – drums Tenor Madness: Sonny Rollins – tenorsaxofoon, John Coltrane – tenorsaxofoon, Red Garland – piano, Paul Chambers – bas, Philly Joe Jones – drums Valse Hot: Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Clifford Brown – trompet, Richie Powell – piano, George Morrow – bas, Max Roach – drums God Bless The Child: Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Jim Hall – gitaar, Bob Cranshaw – bas, Ben Riley – drums Blue Room (opgenomen in VARA Studio 5 in Hilversum): Sonny Rollins – tenorsaxofoon, Han Bennink – drums, Ruud Jacobs – bas Sonny Rollins: een leven gewijd aan groei, vrijheid en klank Sonny Rollins, geboren als Theodore Walter Rollins op 7 september 1930 in New York, behoort tot de grootste saxofonisten uit de jazzgeschiedenis. Zijn leven en werk getuigen van een uitzonderlijke artistieke nieuwsgierigheid, discipline en een onuitputtelijke drang tot vernieuwing. Met zijn krachtige tenor-sound en improvisatietalent heeft hij generaties muzikanten geïnspireerd. Rollins groeide op in Harlem, een broedplaats van jazz en cultuur. Al op jonge leeftijd raakte hij gefascineerd door muziek, onder invloed van grootheden als Coleman Hawkins en Lester Young. In de jaren vijftig brak hij door met opnames als Saxophone Colossus (1956), waarop zijn virtuositeit en speelse improvisaties duidelijk hoorbaar zijn. Zijn composities, zoals “St. Thomas”, combineren Caribische invloeden met swing en laten zien hoe veelzijdig hij was. Wat Rollins bijzonder maakt, is niet alleen zijn technische beheersing, maar ook zijn filosofische benadering van muziek. Hij beschouwde jazz als een vorm van persoonlijke expressie en spirituele ontwikkeling. Dit blijkt onder meer uit zijn beroemde “bridge sabbatical” eind jaren vijftig, waarin hij zich tijdelijk terugtrok van het podium om intensief te oefenen op de Williamsburg Bridge in New York. Deze periode van zelfreflectie versterkte zijn geluid en zijn vertrouwen als artiest. In de jaren zestig en zeventig experimenteerde Rollins met nieuwe stijlen en invloeden, waaronder free jazz en wereldmuziek. Zijn open houding tegenover verandering hield zijn muziek fris en relevant. Albums als The Bridge (1962) markeren zijn terugkeer na stilte en tonen een rijpere, diepgaandere muzikale stem. Naast zijn muzikale prestaties staat Rollins bekend om zijn integriteit en toewijding. Hij sprak zich uit voor burgerrechten en bleef trouw aan zijn eigen artistieke visie, ongeacht commerciële druk. Deze onafhankelijkheid maakt hem tot een voorbeeld van creatieve vrijheid. Zijn carrière, die meer dan zes decennia omspant, leverde hem talloze onderscheidingen op, waaronder een Grammy Lifetime Achievement Award. Toch bleef hij bescheiden en gericht op groei. Zelfs op latere leeftijd benadrukte hij dat hij zichzelf nog steeds als leerling zag. Sonny Rollins’ nalatenschap is er een van moed, discipline en liefde voor muziek. Zijn levensverhaal laat zien dat ware grootheid ligt in voortdurende ontwikkeling en het durven volgen van je eigen pad. Met zijn warme, expressieve klank en positieve energie blijft hij een bron van inspiratie voor muziekliefhebbers wereldwijd.
May 25 · 57 min
TORcast – Miles Centennial (part 2)
Een TORcast geheel gewijd aan de muziek van Miles Davis. Miles werd honderd jaar geleden (op 26 mei 1926) geboren en ontwikkelde zich tot één van de belangrijkste musici, niet alleen in de geschiedenis van de jazz maar in die van hele hedendaagse muziek. In deze TORcast laat Willem Habers een selectie van zijn favoriete Davis-opnames horen. Geen uitputtende opsomming, geen verantwoord chronologisch overzicht, geen doorwrocht spectrum van ’s mans invloeden en werk maar een heel persoonlijke keuze uit het gigantische oeuvre van deze jazzgigant. Playlist: Seven Steps to Heaven Miles Davis (trompet), Ron Carter (bas), Anthony Williams, Frank Butler (drums), Herbie Hancock, Victor Feldman (piano), George Coleman (tenorsax), Nefertiti Miles Davis (trompet), Wayne Shorter (tenorsax), Tony Williams (drums), Ron Carter (bas), Herbie Hancock (piano) Boplicity Miles Davi (trompet), Lee Konitz (altsax), Gerry Mulligan (baritonsax), John Lewis (piano), Kenny Clark (drums), Nelson Boyd (bas)J.J. Johnson (trombone), Bill Barber (tuba) Milestones Miles Davis (trompet), John Coltrane (tenorsax), Cannonball Adderly (altsax), Red Garland (piano), Paul Chambers (bas), Philly Jo Jones (drums) Tutu Miles Davis (trompet), Marcus Miller (producer, instruments), George Duke (keyboards), Paulhinho da Costa (percussie) Amandla Miles Davis (trompet), Kenny Garrett (altsax), Marcus Miller (bas), Omar Hakim (drums), Joe Sample (keyboards) Human Nature Miles Davis (trompet), Darryll Jones (bas), Vince Wilburn jr. (drums), John Scofield (gitaar), Robert Irving III (keyboards), Round Midnight Miles Davis (trompet), John Coltrane (tenorsax), Cannonball Adderly (altsax), Red Garland (piano), Paul Chambers (bas), Philly Jo Jones (drums) Jam Session Miles Davis (trompet), Michel Legrand (piano), Jimmy Cleveland (trombone), Kenny Garrett (sax), Mark Rivett (gitaar), Alphonse Mouzon, Harvey Mason (drums), Benny Reitveld (bas) Een paar bespiegelingen… De muziek van Miles Davis is niet slechts een hoofdstuk in de geschiedenis van de jazz; zij is een voortdurend herlezing van wat muziek kan zijn. Wie naar Davis luistert, hoort niet alleen noten, maar ook een bepaalde houding ten opzichte van tijd, stilte en vernieuwing. Zijn oeuvre lijkt zich steeds te onttrekken aan elke definitie die men erop loslaat. Dat maakt zijn betekenis filosofisch relevant: Davis laat zien dat identiteit niet iets statisch is, maar een proces van voortdurende transformatie. Een van de opvallendste kenmerken van zijn muziek is het gebruik van ruimte. In albums als *Kind of Blue* wordt stilte niet als leegte ervaren, maar als een actief element. Deze benadering roept vragen op over de aard van expressie zelf. Moet muziek altijd gevuld zijn, of kan juist het weglaten een diepere vorm van communicatie zijn? Davis’ antwoord lijkt te zijn dat betekenis ontstaat in de spanning tussen klank en stilte. Daarmee sluit hij aan bij een bredere existentiële intuïtie: dat wat niet gezegd wordt, vaak even belangrijk is als wat wel wordt uitgesproken. Daarnaast belichaamt Davis het idee van artistieke vrijheid als morele houding. Hij weigerde zich te conformeren aan de verwachtingen van zijn publiek of de industrie. Telkens wanneer hij succes bereikte—of het nu ging om bebop, modal jazz of fusion—koos hij ervoor om een nieuwe richting in te slaan. In die zin is zijn carrière een praktijk van wat de filosoof Nietzsche “zelfoverwinning” noemde: het voortdurend achterlaten van het oude zelf om ruimte te maken voor het nieuwe. Deze radicale trouw aan vernieuwing maakt hem tot een bron van inspiratie voor hedendaagse musici. De invloed van Miles Davis op huidige jazzmuzikanten ligt dan ook niet alleen in specifieke harmonieën of technieken, maar in een manier van denken. Moderne jazz kenmerkt zich door hybriditeit: invloeden van hiphop, elektronische muziek en wereldmuziek vloeien samen tot nieuwe vormen. Deze openheid is rechtstreeks schatplichtig aan Davis’ grensverleggende experimenten, vooral in zijn latere werk zoals *Bitches Brew*. Hij legitimeerde het idee dat jazz geen afgesloten traditie is, maar een permeabel veld waarin alles kan worden opgenomen. Ten slotte blijft Davis relevant omdat hij de luisteraar actief betrekt. Zijn muziek vraagt om aandacht, om interpretatie, om een zekere existentiële inzet. Zij is nooit volledig transparant; er blijft altijd iets ongrijpbaars. In een tijd waarin muziek vaak als achtergrondconsumptie fungeert, herinnert Davis ons eraan dat luisteren een vorm van denken is. Zo bezien is Miles Davis niet alleen een muzikant, maar een filosoof in klank. Zijn erfenis leeft voort in elke muzikant die durft te experimenteren, te twijfelen en opnieuw te beginnen—en in elke luisteraar die bereid is om in die zoektocht mee te gaan.
May 25 · 1 hr 2 min
TORcast – Miles Centennial (part 1)
Een TORcast geheel gewijd aan de muziek van Miles Davis. Miles werd honderd jaar geleden (op 26 mei 1926) geboren en ontwikkelde zich tot één van de belangrijkste musici, niet alleen in de geschiedenis van de jazz maar in die van hele hedendaagse muziek. In deze TORcast laat Willem Habers een selectie van zijn favoriete Davis-opnames horen. Geen uitputtende opsomming, geen verantwoord chronologisch overzicht, geen doorwrocht spectrum van ’s mans invloeden en werk maar een heel persoonlijke keuze uit het gigantische oeuvre van deze jazzgigant. Playlist: So What Miles Davis (trompet), Bill Evans (piano), Cannonball Adderly (altsax), John Coltrane (tenorsax), Paul Chambers (bas), Jimmy Cobb (drums) Move met Gerry Mulligan, Max Roach, Lee Konitz, Karl Winding en John Barber (tuba) If I Were A Bell Miles Davis (tp), Red Garland (piano), John Coltrane (tenorsax), Paul Chambers (bas), Philly Jo Jones (drums) Someday My Prince Will Come Miles Davis (tp), John Coltrane (sax), Hank Mobley (sax), Wynton Kelly (piano), Psul Chambers (bas), Jimmy Cobb (drums) My Funny Valentine Miles Davis (trompet), Herbie Hancock (piano), Wayne Shorter (tenorsax), Ron Carter (bas), Tony Williams (drums) Générique – Ascenseur pour l’echafaud Miles Davis (trompet), Barney Wilen (sax), René Urtreger (piano), Pierre Michelot (bas) en Kenny Clarke (drums) Concierto de Aranjuez: Adagio Miles Davis (trompet), orkest onder leiding van Gil Evans Een paar bespiegelingen… De muziek van Miles Davis is niet slechts een hoofdstuk in de geschiedenis van de jazz; zij is een voortdurend herlezing van wat muziek kan zijn. Wie naar Davis luistert, hoort niet alleen noten, maar ook een bepaalde houding ten opzichte van tijd, stilte en vernieuwing. Zijn oeuvre lijkt zich steeds te onttrekken aan elke definitie die men erop loslaat. Dat maakt zijn betekenis filosofisch relevant: Davis laat zien dat identiteit niet iets statisch is, maar een proces van voortdurende transformatie. Een van de opvallendste kenmerken van zijn muziek is het gebruik van ruimte. In albums als *Kind of Blue* wordt stilte niet als leegte ervaren, maar als een actief element. Deze benadering roept vragen op over de aard van expressie zelf. Moet muziek altijd gevuld zijn, of kan juist het weglaten een diepere vorm van communicatie zijn? Davis’ antwoord lijkt te zijn dat betekenis ontstaat in de spanning tussen klank en stilte. Daarmee sluit hij aan bij een bredere existentiële intuïtie: dat wat niet gezegd wordt, vaak even belangrijk is als wat wel wordt uitgesproken. Daarnaast belichaamt Davis het idee van artistieke vrijheid als morele houding. Hij weigerde zich te conformeren aan de verwachtingen van zijn publiek of de industrie. Telkens wanneer hij succes bereikte—of het nu ging om bebop, modal jazz of fusion—koos hij ervoor om een nieuwe richting in te slaan. In die zin is zijn carrière een praktijk van wat de filosoof Nietzsche “zelfoverwinning” noemde: het voortdurend achterlaten van het oude zelf om ruimte te maken voor het nieuwe. Deze radicale trouw aan vernieuwing maakt hem tot een bron van inspiratie voor hedendaagse musici. De invloed van Miles Davis op huidige jazzmuzikanten ligt dan ook niet alleen in specifieke harmonieën of technieken, maar in een manier van denken. Moderne jazz kenmerkt zich door hybriditeit: invloeden van hiphop, elektronische muziek en wereldmuziek vloeien samen tot nieuwe vormen. Deze openheid is rechtstreeks schatplichtig aan Davis’ grensverleggende experimenten, vooral in zijn latere werk zoals *Bitches Brew*. Hij legitimeerde het idee dat jazz geen afgesloten traditie is, maar een permeabel veld waarin alles kan worden opgenomen. Ten slotte blijft Davis relevant omdat hij de luisteraar actief betrekt. Zijn muziek vraagt om aandacht, om interpretatie, om een zekere existentiële inzet. Zij is nooit volledig transparant; er blijft altijd iets ongrijpbaars. In een tijd waarin muziek vaak als achtergrondconsumptie fungeert, herinnert Davis ons eraan dat luisteren een vorm van denken is. Zo bezien is Miles Davis niet alleen een muzikant, maar een filosoof in klank. Zijn erfenis leeft voort in elke muzikant die durft te experimenteren, te twijfelen en opnieuw te beginnen—en in elke luisteraar die bereid is om in die zoektocht mee te gaan.
May 18 · 1 hr
TORcast 18 mei 2026
Playlist Taj Mahal, Phanton Blues Band: Crazy About A Jukebox; Fats Domino: Blue Monday; Jay McShann: Confessin’ The Blues; Bix Beiderbecke: Clarinet Marmelade; Beny Goodman: After You’ve Gone; Dubbelaar: Mose Allison: Don’t Get Around Much Anymore; Ben Webster: Don’t Get Around Much Anymore; Stan Getz Quartet: Like Someone In Love; Floriaan Wempe, Fay Claassen, Rob van Bavel, Steve Zwanink, Willie Jones II: Angel Roy; Monty Alexander, Luke Sellick, Jason Brown, Bobby Thomas jr.: You Make Me Feel Brand New; Julian Lage, John Medeski, Jorge Roeder, Kenny Wollesen: Talking Drum; Pat Metheny: Don’t Look Down; Wes Montgomery: Tequila.

Showing 1–16 of 16 episodes