Cricoteka na ucho

Cricoteka

Chcemy podzielić się z Wami ciekawymi rozmowami wokół twórczości Tadeusza Kantora, opowieściami o wystawach, historiami z archiwum, muzyczno-teatralnymi eksperymentami. Wszystkim tym, co nie zawsze i nie w każdym czasie możliwe jest do zobaczenia. W "Cricotece na ucho" znajdziecie towarzystwo na długie jesienne wieczory, bliskie i dalekie podróże, wiosenne spacery czy rodzinne popołudnia.

"Cricoteka na ucho" to seria rozmaitych tematycznie podcastów, zlokalizowanych wokół artystycznych wydarzeń odbywających się w Ośrodku Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora.

Do usłyszenia!

Play

Open in

20 episodes
Avg 53 min
Polish

Episodes 20

Newest Oldest Longest

All20 Unplayed20 In progress0 Played0

June 15 · 43 min
"Kineformy Andrzeja Pawłowskiego. Historia i znaczenie" wykład Jana Trzupka
Siedemdziesiąt lat temu Andrzej Pawłowski pracował nad kineformami. Były to improwizowane, świetlne obrazy, rzutowane na ekran ze specjalnie zbudowanego projektora, w którego wnętrzu znajdowały się ręcznie poruszane proste modele – skrawki celofanu, stanioli i papieru – oraz system ruchomych soczewek. Projekcji towarzyszyła muzyka z taśmy magnetofonowej. Podczas domowych pokazów swojego wynalazku Pawłowski spotkał się z uznaniem ze strony Andrzeja Wajdy, który zachęcał go do dalszej pracy w tej materii, a Tadeusz Kantor z entuzjazmem włączył spektakle kineform do programu Teatru Cricot 2. Premiera miała miejsce 13 stycznia 1957 roku. Powszechnie kineformy spotkały się z bardzo pozytywnym przyjęciem. Potwierdzeniem ich odkrywczego znaczenia był odbiór i na XI Triennale Architektury, i na Triennale Sztuki Dekoracyjnej w Mediolanie. Film „Kineformy”, zrealizowany z Kazimierzem Konradem, nagrodzony został na Światowej Wystawie Expo' 58 w Brukseli i zdobył uznanie na festiwalu filmów eksperymentalnych w Oberhausen. W kineformach Pawłowskiego spotykała się sztuka w wielu wymiarach: teatr (takie były początki: próby stworzenia teatru epidiaskopowego), plastyka (duch kinetyzmu i informelu), wreszcie film (operowanie optyką, projekcja) i fotografia (paralelność równoległych poszukiwań autora w fotografii bezkamerowej). Jaka była ówczesna i późniejsza recepcja kineform? Jaki był kontekst artystyczny lat pięćdziesiątych? Czym jawią się kineformy z perspektywy siedmiu dekad historii sztuki? Próbą odpowiedzi na te i inne pytania jest wykład Jana Trzupka na wystawie poświęconej kineformom Andrzeja Pawłowskiego w Cricotece – w Pracowni Tadeusza Kantora przy ulicy Siennej 7/5.
May 29 · 1 hr 1 min
Agata Pyzik „Powtarzanie jako terapia. Co dostajemy z powtórzeń dzieł sztuki?”
Podczas oprowadzania zastanawialiśmy się nad słowem „terapia” użytym w tytule wystawy – i jednym z najczęściej omawianych w psychologii zjawisk, czyli kompulsji powtarzania. Dlaczego czujemy się niemalże „przymuszani” do powtarzania czynności lub zachowań, często wbrew samym sobie? Zastanawialiśmy się nad bardzo częstym zjawiskiem w sztuce, czyli powtórzeniem wcześniej już istniejącego dzieła sztuki, którego najpopularniejszą ekspresją byłby „cover” w muzyce – wykonanie istniejącego już utworu, którego impulsem najczęściej jest zamanifestowanie własnej osobowości lub hołd dla poprzedników/czek, ale też głębsze uczucia. Uczymy się poprzez powtarzanie, tak rozwija się dziecięcy mózg. Dorosłe powtarzanie, często kompulsywne, którego nie możemy powstrzymać, może przysporzyć nam bólu. Czym są wobec tego prace współczesnych artystów na wystawie i jaka jest ich relacja ze spuścizną Kantora? Co im daje ich powtarzanie/przetwarzanie? Odwołanie do klasyka automatycznie katapultuje pracę na inny poziom, ale też zmusza do rozmowy o przeszłości i znaczeniach dzieł, które powstawały w innym kontekście. Oprowadzanie odbyło się 25.01.2026 w ramach programu performatywnego do wystawy „Kantor. Terapia widzeń”. Sfinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU.
May 27 · 1 hr 8 min
Zofia Krawiec "Proszę spojrzeć inaczej"
Podczas oprowadzania Zofia Krawiec wcieliła się w postać terapeutki – bez uprawnień terapeutycznych, ale z wiedzą o sztuce. Przywołała konwencję terapii, jako sytuacji, w której widzowie uczą się patrzeć inaczej: wolniej, niekiedy wbrew własnym nawykom. Wcieliła się w medium – łączniczkę między dziełami sztuki a publicznością, przez którą dzieła przemawiały i podejmowały dialog z widzami. Intelektualne opowieści prowokowały emocje i zmysły. W terapii, podobnie jak w sztuce, istotna jest obecność przewodniczki, jej opowieść nadaje kierunek doświadczeniu wystawy, nawet jeśli widzowie postanowią ją zignorować – w świecie Kantora, odrzucenie też może być transformacyjne. Oprowadzanie odbyło się 22.02.2026 w ramach programu performatywnego do wystawy "Kantor. Terapia widzeń". Sfinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU.
May 27 · 47 min
Jan Bačynsjkyj „Ja lubię Kantora, a Kantor lubi mnie”
Performatywna opowieść Jana Bačynsjkyj’ego „Ja lubię Kantora, a Kantor lubi mnie”, poprowadzona wobec własnej praktyki twórczej i wystawy „Kantor. Terapia widzeń”, zarysowuje żywo trwającą i wzajemną relację obu twórców. W geście Bačynsjkyj’ego upływ czasu zostaje przeformułowany i przekształcony. Dwójka artystów z różnych pokoleń i doświadczeń, którzy nigdy nie mieli prawa się poznać, spotyka się w jednym miejscu i czasie. We wzajemnych spojrzeniach odnajdują nie tylko obopólną bliskość, ale też wspólnotę „widzeń”. Bačynsjkyj z Kantorem ogląda traumy pierwszej połowy XX wieku, a Kantor z Bačynsjkyj’em uczestniczy w wydarzeniach, które traumy pierwszej połowy XXI wieku dopiero rodzą. W tym połączeniu wyłania się i Teatr Śmierci Kantora, i queerowe archiwizowanie doświadczeń wojennych w Ukrainie tworzone przez Bačynsjkyj’ego. Podważając linearny upływ czasu w swojej narracji, pozwala nam spojrzeć na kruchość „humanistycznego postępu”, który przegrał z „wiecznym powrotem”, jednocześnie pytając i przypominając o innych niż oparte na przemocy sposobach przebudowy świata. Oprowadzanie miało miejsce 28.02.2026 w ramach programu performatywnego do wystawy „Kantor. Terapia Widzeń”. Sfinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU.
April 14 · 21 min
Galeria-Pracownia Tadeusza Kantora
Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora CRICOTEKA to nie tylko imponujący budynek przy ul. Nadwiślańskiej 2-4. To także Galeria-Pracownia artysty znajdująca się przy ul. Siennej 7/5, którą można zwiedzać od poniedziałku do środy. W 1980 r. Tadeusz Kantor otrzymał od miasta pracownię na ostatnim piętrze zabytkowej kamienicy przy Małym Rynku, w której mieszkał od 1987 r. Miejsce to nazywane przez artystę Biednym Pokoikiem Wyobraźni stało się przestrzenią intensywnej pracy twórczej. W tych latach Kantor coraz częściej wracał do swojej przeszłości i poruszał temat śmierci oraz przemijania, jak gdyby przeczuwając, że ma coraz mniej czasu. Tutaj powstały ostatnie cykle obrazów: „Dalej już nic”, „Cholernie spadam”, „Nie zagląda się bezkarnie przez okno” i „Mój dom” oraz trwały prace nad spektaklami: „Nigdy tu już nie powrócę” i „Dziś są moje urodziny”. W „Regulaminie pracowni” napisanym pod koniec życia Kantor przekazał swoją wolę, aby przestrzeń stała się aneksem Cricoteki dostępnym dla zwiedzających. Uważał, że właśnie takie miejsce – intymne i codzienne, a nie muzeum – ukaże pełną prawdę o twórczości artysty. Wizyta w jego pokoju staje się niebywałą okazją poznania Tadeusza Kantora od zupełnie innej strony – prywatnej i po prostu ludzkiej. Przekraczając próg, zanurzamy się w kameralnym świecie artysty, odkrywając przedmioty, którymi lubił się otaczać i które tworzyły jego mikrokosmos. Zapraszamy Was serdecznie do odwiedzenia tego niezwykłego miejsca, a tymczasem zachęcamy do przesłuchania audioprzewodnika po pracowni oraz wspomnień Bogdana Renczyńskiego – aktora Teatru Cricot 2. Adres: ul. Sienna 7/5, domofon, nr 8, 31-041 Kraków Kontakt: 12 423 05 03 / 698 598 983 Godziny otwarcia: poniedziałek-środa, godz. 11:30-18:00 W galerii może trwać oprowadzanie – jeśli nikt nie otwiera, prosimy zadzwonić ponownie i chwilę poczekać.
Jan 7, 2025 · 18 min
Wykład Tomasza Pietruchy "Lekcje mediolańskie – tropy"
W ramach wykładu Tomasz Pietrucha opowiada o najważniejszych założeniach wypływających z tekstu Tadeusza Kantora Lekcje mediolańskie i jego łączności z cyklem wizualnym o tej samej nazwie. Przystępny, popularno-naukowy charakter prelekcji sprawia, że jest ona przeznaczona także dla osób, które nie miały dotąd okazji, by zetknąć się z twórczością teatralną, wizualną i teoretyczną Tadeusza Kantora. Cykl rysunków powstał w 1986 roku w Mediolanie i odnosi się wprost do pedagogiczno-teatralnego epizodu w artystycznej wędrówce twórcy Teatru Cricot 2, który decyduje się poprowadzić wykłady i warsztaty w Civica Scuola D’Arte Drammatica na zaproszenie Renato Palazziego. Praca dydaktyczna oraz warsztatowa Tadeusza zaowocowała powstaniem cricotage’u Ślub w manierze konstruktywistycznej i surrealistycznej. Spektakl został zaprezentowany na zakończenie miesięcznego kursu trzykrotnie. Autorskie wykłady Kantor nazwał właśnie Lekcjami mediolańskimi. Wykład towarzyszył wystawie: „O wszystkim pamiętać i wszystko zapomnieć…”. Prezentacja rysunków Tadeusza Kantora z cyklu Lekcje mediolańskie i realizacji zadania pod nazwą: Zakup cyklu prac Tadeusza Kantora „Lekcje mediolańskie”, którego wykonanie stało się możliwe dzięki dofinansowaniu z Programu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego: Narodowa Kolekcja Sztuki Współczesnej 2024 oraz wsparciu Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.
S1 · E10
Jan 7, 2025 · 1 hr 3 min
„Ja się nie będę bez przerwy złościł!” – kryzys na próbach a etyka pracy | Monika Kwaśniewska
„Ja się nie będę bez przerwy złościł!” – kryzys na próbach a etyka pracy Moniki Kwaśniewskiej to ostatnie z cyklu dziesięciu seminariów w ramach projektu Dziś są moje urodziny – poszukiwania. Monika Kwaśniewska przygląda się fragmentom prób do spektaklu Dziś są moje urodziny pod kątem relacji między reżyserem a zespołem. Interesują ją momenty impasu, zniechęcenia, frustracji, furii, w czasie których Kantor krzyczał, obwiniał zespół o brak energii, umiejętności i woli do pracy, rzucał inwektywami, wątpił w możliwość oprowadzenia przedstawienia do premiery. Zastanawia się, jak te sytuacje mogły wpływać na dynamikę władzy w grupie oraz na proces pracy. Projekt w ramach którego odbyło się seminarium w całości został zaplanowany z myślą o ostatnim teatralnym dziele Tadeusza Kantora – Dziś są moje urodziny. Spektakl posiada różnorodne, nierzadko sprzeczne sensy; wpisane są w niego napięcia, fatum, graniczność, piękno, klęska. Cykl seminariów, prowadzonych przez badaczy, badaczki i osoby związane z Teatrem Cricot 2, ogniskuje się wokół wątków istotnych dla dzieła – od prezentacji stanu badań nad przedstawieniem, po krytyczne perspektywy związane z pamięcią i post-pamięcią o spektaklu, metodą pracy Tadeusza Kantora czy wieloaspektową dramaturgią.
S1 · E9
Dec 18, 2024 · 1 hr 3 min
Sobowtóry tekstów – urodziny między dokumentem a improwizacją | Paweł Stangret
Sobowtóry tekstów – urodziny między dokumentem a improwizacją Pawła Stangreta to dziewiąte, przedostatnie seminarium w ramach projektu Dziś są moje urodziny – poszukiwania. Projekt ten w całości został zaplanowany z myślą o ostatnim teatralnym dziele Tadeusza Kantora – Dziś są moje urodziny. Spektakl posiada różnorodne, nierzadko sprzeczne sensy; wpisane są w niego napięcia, fatum, graniczność, piękno, klęska. Cykl seminariów, prowadzonych przez badaczy, badaczki i osoby związane z Teatrem Cricot 2, ogniskuje się wokół wątków istotnych dla dzieła – od prezentacji stanu badań nad przedstawieniem, po krytyczne perspektywy związane z pamięcią i post-pamięcią o spektaklu, metodą pracy Tadeusza Kantora czy wieloaspektową dramaturgią. Projekt ma angażować sztukę i naukę, które razem są w stanie nie tylko opowiedzieć o zamkniętym już procesie twórczym, ale także uruchomić kolejny. Podczas seminarium Paweł Stangret zajmuje się tekstami, z których składa się partytura Dziś są moje urodziny, jak i tymi wykorzystanymi w spektaklu. Przedstawienie eksploatuje po wielokroć motyw sobowtórów. Co ważne, postaci „podszywające się” nie tylko pochodzą z Kantorowskiej rzeczywistości – wspomnień, pamięci – ale również z jego dzieł, metod twórczych, autocytatów (malarskich, teatralnych i tekstowych). Pojawiają się tutaj także postaci historyczne, a co najważniejsze historyczne teksty, które już wtedy miały (czy mogły mieć) status dokumentów. Jednocześnie w partyturze spektaklu istotna jest typowa dla Kantora metoda tworzenia scenariusza w czasie prób. Ten skomplikowany kolaż dokumentów i improwizacji wydaje się jednym z kluczy do konstrukcji tego spektaklu.
S1 · E8
Dec 18, 2024 · 1 hr 4 min
Dramaturgia dźwięku w spektaklu Dziś są moje urodziny | Anna Róża Burzyńska
Dramaturgia dźwięku w spektaklu Dziś są moje urodziny Anny Róży Burzyńskiej to ósme z cyklu dziesięciu seminariów w ramach projektu Dziś są moje urodziny – poszukiwania. Projekt ten w całości został zaplanowany z myślą o ostatnim teatralnym dziele Tadeusza Kantora – Dziś są moje urodziny. Spektakl posiada różnorodne, nierzadko sprzeczne sensy; wpisane są w niego napięcia, fatum, graniczność, piękno, klęska. Cykl seminariów, prowadzonych przez badaczy, badaczki i osoby związane z Teatrem Cricot 2, ogniskuje się wokół wątków istotnych dla dzieła – od prezentacji stanu badań nad przedstawieniem, po krytyczne perspektywy związane z pamięcią i post-pamięcią o spektaklu, metodą pracy Tadeusza Kantora czy wieloaspektową dramaturgią. W książce Semiotik des Theaters (1994) Erika Fischer-Lichte pisze: „W teatralnym kodzie awangardy muzyka osiągnęła relatywnie dominującą pozycję. Generacji, która usiłowała stworzyć nowy, całkowicie antyiluzjonistyczny teatr, wydawało się to możliwe tylko >>z ducha muzyki<<”. Niewątpliwie „z ducha muzyki” jest też teatr Tadeusza Kantora. Wraz z ewolucją formuły spektakli teatru Cricot 2 zmieniała się także funkcja elementów muzycznych (czy, szerzej, dźwiękowych) w ich strukturze. Ostatni spektakl Kantora, Dziś są moje urodziny, w szczególny sposób tematyzuje relację pomiędzy głosem a pamięcią, wydarzeniem a powtórzeniem, ciągłością a rozpadem. Jego dramaturgia – nielinearna, otwarta, par excellence postdramatyczna – w wyjątkowy sposób wykorzystuje możliwości teatralnego dźwięku. W trakcie seminarium wyświetlony został film: https://www.youtube.com/watch?v=iSkJFs7myn0
S1 · E7
Dec 10, 2024 · 1 hr 7 min
Artyści obecni! Zespół jako żywe archiwum Dziś są moje urodziny |Katarzyna Fazan
Artyści obecni! Zespół jako żywe archiwum Dziś są moje urodziny Katarzyny Fazan to siódme z cyklu dziesięciu seminariów w ramach projektu Dziś są moje urodziny – poszukiwania. Projekt ten w całości został zaplanowany z myślą o ostatnim teatralnym dziele Tadeusza Kantora – Dziś są moje urodziny. Spektakl posiada różnorodne, nierzadko sprzeczne sensy; wpisane są w niego napięcia, fatum, graniczność, piękno, klęska. Cykl seminariów, prowadzonych przez badaczy, badaczki i osoby związane z Teatrem Cricot 2, ogniskuje się wokół wątków istotnych dla dzieła – od prezentacji stanu badań nad przedstawieniem, po krytyczne perspektywy związane z pamięcią i post-pamięcią o spektaklu, metodą pracy Tadeusza Kantora czy wieloaspektową dramaturgią. Podczas seminarium Katarzyna Fazan podejmuje temat premiery i wystawiania ostatniego spektaklu Tadeusza Kantora nie tylko jako żywego archiwum przechowującego jego sztukę, ale przygląda się mu także pod kątem obecności artystów związanych z procesami powstawania spektaklu. Ich uczestnicząca gotowość do podejmowania dialogu z Katorem na wszystkich etapach tworzenia spektaklu, a także żywa pamięć kodująca próby, umożliwiły pokazy już po śmierci reżysera. Z różnych względów premiera (tzw. ostatnia próba) oraz późniejsze wystawienia były obarczone dużą dozą ryzyka. Projekt Dziś są moje urodziny - poszukiwania ma angażować sztukę i naukę, które razem są w stanie nie tylko powiedzieć o zamkniętym już procesie twórczym, ale także uruchomić kolejny.
S1 · E6
Dec 10, 2024 · 57 min
Tadeusz Kantor. Autoportrety. Sztuka sytuacji granicznych | Małgorzata Paluch-Cybulska
Tadeusz Kantor. Autoportrety. Sztuka sytuacji granicznych autorstwa Małgorzaty Paluch-Cybulskiej to szóste z cyklu dziesięciu seminariów w ramach projektu Dziś są moje urodziny – poszukiwania. Projekt ten w całości został zaplanowany z myślą o ostatnim teatralnym dziele Tadeusza Kantora – Dziś są moje urodziny. Spektakl posiada różnorodne, nierzadko sprzeczne sensy; wpisane są w niego napięcia, fatum, graniczność, piękno, klęska. Cykl seminariów, prowadzonych przez badaczy, badaczki i osoby związane z Teatrem Cricot 2, ogniskuje się wokół wątków istotnych dla dzieła – od prezentacji stanu badań nad przedstawieniem, po krytyczne perspektywy związane z pamięcią i post-pamięcią o spektaklu, metodą pracy Tadeusza Kantora czy wieloaspektową dramaturgią. Projekt ma angażować sztukę i naukę, które razem są w stanie nie tylko opowiedzieć o zamkniętym już procesie twórczym, ale także uruchomić kolejny. Podczas seminarium Małgorzata Paluch-Cybulska podejmuje temat późnego malarstwa Tadeusza Kantora które stapia się z teatrem i życiem artysty jak amalgamat W powstałych po 1986 roku ostatnich cyklach i seriach malarskich Kantora, intymność i prywatność artysty są zasadniczym budulcem tych dzieł. To, co obserwujemy na płótnach malarza i deskach scenicznych ostatnich dwóch produkcji Teatru Cricot 2 jest ryzykiem podjętym publicznie przez artystę, a związanym z obnażeniem siebie samego, swojej kondycji, lęków, skrajnych stanów psychologicznych, samotności, wreszcie przeczucia własnej śmierci, zmierzającego do fenomenu ostatniego, nieukończonego spektaklu Dziś są moje urodziny, który stanowi swoistą ceremonię umierania.
S1 · E5
Dec 10, 2024 · 1 hr 16 min
Dziś są moje urodziny – proces twórczy i uczestnictwo artysty we własnym dziele | Marek Pieniążek
Dziś są moje urodziny – proces twórczy i uczestnictwo artysty we własnym dziele Marka Pieniążka to piąte z cyklu dziesięciu seminariów w ramach projektu Dziś są moje urodziny – poszukiwania. Projekt ten w całości został zaplanowany z myślą o ostatnim teatralnym dziele Tadeusza Kantora – Dziś są moje urodziny. Spektakl posiada różnorodne, nierzadko sprzeczne sensy; wpisane są w niego napięcia, fatum, graniczność, piękno, klęska. Cykl seminariów, prowadzonych przez badaczy, badaczki i osoby związane z Teatrem Cricot 2, ogniskuje się wokół wątków istotnych dla dzieła – od prezentacji stanu badań nad przedstawieniem, po krytyczne perspektywy związane z pamięcią i post-pamięcią o spektaklu, metodą pracy Tadeusza Kantora czy wieloaspektową dramaturgią. Projekt ma angażować sztukę i naukę, które razem są w stanie nie tylko opowiedzieć o zamkniętym już procesie twórczym, ale także uruchomić kolejny. Niniejsze seminarium poświęcone jest specyfice procesu twórczego Tadeusza Kantora. Omówione zostały etapy powstawania spektaklu Dziś są moje urodziny. Wskazane tendencje artysty do przekształcania widzenia siebie w dzieło epifaniczne prowadzą do wykrycia dwutorowego przebiegu procesu twórczego Kantora: epifanicznego (w rysunkach siebie / własnych doświadczeń) oraz dyskursywno-narracyjnego (w wypowiedziach i esejach artysty).
S1 · E4
Nov 28, 2024 · 1 hr 11 min
„Ale po co ja to opowiadam?” – teatr i postpamięć | Marta Bryś
„Ale po co ja to opowiadam?” – teatr i postpamięć poprowadzone przez Martę Bryś to czwarte z cyklu dziesięciu seminariów w ramach projektu Dziś są moje urodziny – poszukiwania. Projekt ten w całości został zaplanowany z myślą o ostatnim teatralnym dziele Tadeusza Kantora – Dziś są moje urodziny. Spektakl posiada różnorodne, nierzadko sprzeczne sensy; wpisane są w niego napięcia, fatum, graniczność, piękno, klęska. Cykl seminariów, prowadzonych przez badaczy, badaczki i osoby związane z Teatrem Cricot 2, ogniskuje się wokół wątków istotnych dla dzieła – od prezentacji stanu badań nad przedstawieniem, po krytyczne perspektywy związane z pamięcią i post-pamięcią o spektaklu, metodą pracy Tadeusza Kantora czy wieloaspektową dramaturgią. Marta Bryś stawia wiele pytań: Czy można pamiętać coś, czego się nie przeżyło? Czy można utożsamić się z opowieścią o nieswojej przeszłości? Czy można przeżywać czyjeś wspomnienia jak własne? Czym różni się pamięć od postpamięci? Czy teatr może tworzyć wspomnienia? Czy przeszłość można „ocalić od zapomnienia”? Jak odpowiedzieć na pytanie Sterna, z którym z powrotem schował się do teatralnej skrzyni?
S1 · E3
Nov 28, 2024 · 1 hr 24 min
O językach choreograficznych w Dziś są moje urodziny Tadeusza Kantora | Anna Królica
O językach choreograficznych w Dziś są moje urodziny Tadeusza Kantora Anny Królicy to trzecie z cyklu dziesięciu seminariów w ramach projektu Dziś są moje urodziny – poszukiwania. Projekt ten w całości został zaplanowany z myślą o ostatnim teatralnym dziele Tadeusza Kantora – Dziś są moje urodziny. Spektakl posiada różnorodne, nierzadko sprzeczne sensy; wpisane są w niego napięcia, fatum, graniczność, piękno, klęska. Cykl seminariów, prowadzonych przez badaczy, badaczki i osoby związane z Teatrem Cricot 2, ogniskuje się wokół wątków istotnych dla dzieła – od prezentacji stanu badań nad przedstawieniem, po krytyczne perspektywy związane z pamięcią i post-pamięcią o spektaklu, metodą pracy Tadeusza Kantora czy wieloaspektową dramaturgią. Projekt ma angażować sztukę i naukę, które razem są w stanie nie tylko opowiedzieć o zamkniętym już procesie twórczym, ale także uruchomić kolejny. Anna Królica podejmuje próbę prześledzenia i omówienia języków choreograficzne w Dziś są moje urodziny, wykorzystując przy tym zarówno narzędzia artystyczne, jak i dyskurs związany z pamięcią kulturową w jej wizualnym i cielesnym aspekcie. Traktuje obraz Tadeusza Kantora Mam dość siedzenia w obrazie. Wychodzę! z 1988 roku jako odsłonięcie strategii mistrza prowadzące go do rozwiązań choreograficznych, zaaplikowane również w jego ostatnim spektaklu. Obserwuje relacje pomiędzy obrazami ucieleśnionymi w materii scenicznej a czystą dramaturgią ruchu i kompozycją. Odnajduje zależności i powiązania pomiędzy działaniami fizycznymi oraz choreograficznymi aktorów i aktorek w przedstawieniu, a językiem gestów obecnym na figuratywnych ujęciach malarskich np. w Infantce Velázqueza czy w Autoportrecie Kantora.
S1 · E2
Nov 28, 2024 · 1 hr 40 min
Debata z udziałem artystek i artystów Teatru Cricot 2
Debata odbyła się w ramach projektu Dziś są moje urodziny – poszukiwania. Projekt ten w całości został zaplanowany z myślą o ostatnim teatralnym dziele Tadeusza Kantora – Dziś są moje urodziny. Spektakl posiada różnorodne, nierzadko sprzeczne sensy; wpisane są w niego napięcia, fatum, graniczność, piękno, klęska. Cykl seminariów, prowadzonych przez badaczy, badaczki i osoby związane z Teatrem Cricot 2, ogniskuje się wokół wątków istotnych dla dzieła – od prezentacji stanu badań nad przedstawieniem, po krytyczne perspektywy związane z pamięcią i post-pamięcią o spektaklu, metodą pracy Tadeusza Kantora czy wieloaspektową dramaturgią. Debata jest próbą refleksji nad ostatnim spektaklem Tadeusza Kantora: Dziś są moje urodziny, widzianym z perspektywy uczestników i uczestniczek procesu twórczego – artystów i artystek Teatru Cricot 2. W spotkaniu wzięli udział: Andrzej Wełmiński, Bogdan Renczyński, Lech Stangret, Ludmiła Ryba, Marie Vayssière, Roman Siwulak, Teresa Wełmińska, Tomasz Dobrowolski, Ewa Janicka. W ramach spotkania poddawany refleksji był toczący się odrębnie, wsobny proces powstawania spektaklu, co pozwala lepiej rozpoznać nie tylko jego trudną materię, ale również dowiedzieć się więcej o metodzie pracy Tadeusza Kantora z zespołem i zadać pytania o tryb funkcjonowania artystów i artystek w sytuacji kryzysu, wywołanej śmiercią reżysera przed premierą. Prowadzący: Paweł Głowacki
S1 · E1
Nov 28, 2024 · 59 min
Dziś są moje urodziny – o obrazach przedstawienia, które wyłaniają się z cienia archiwum | Tomasz Pietrucha
Dziś są moje urodziny – o obrazach przedstawienia, które wyłaniają się z cienia archiwum to pierwsze z cyklu dziesięciu seminariów w ramach projektu Dziś są moje urodziny – poszukiwania. Projekt ten w całości został zaplanowany z myślą o ostatnim teatralnym dziele Tadeusza Kantora – Dziś są moje urodziny. Spektakl posiada różnorodne, nierzadko sprzeczne sensy; wpisane są w niego napięcia, fatum, graniczność, piękno, klęska. Cykl seminariów, prowadzonych przez badaczy, badaczki i osoby związane z Teatrem Cricot 2, ogniskuje się wokół wątków istotnych dla dzieła – od prezentacji stanu badań nad przedstawieniem, po krytyczne perspektywy związane z pamięcią i post-pamięcią o spektaklu, metodą pracy Tadeusza Kantora czy wieloaspektową dramaturgią. Podczas pierwszego seminarium Tomasz Pietrucha kieruje uwagę na archiwum jako „scenę”, w ramach której rezonuje część kolekcji Cricoteki związana z przedstawieniem Dziś są moje urodziny. Jest to próba opowieści o kolekcji, ale również szansa, by zadać podstawowe pytania o to, jaki obraz przedstawienia Dziś są moje urodziny wyłania się z archiwalnego cienia oraz czy i w jaki sposób archiwa zniekształcają i wypaczają efemeryczną sztukę teatru.
Jan 10, 2023 · 11 min
Klanginstallation | „Wpół do jutra" — UDO VOLFRAM — remiks zapisu dźwiękowego z wystawy Marka Chlandy i Marka Chołoniewskiego w Berlinie w 1988 roku o tym samym tytule.
„Wpół do jutra" (10.2021 - 04.2022) rozwinęło się w koncept zbiorowego wydawnictwa muzycznego. Czasowa wystawa zbiorowa realizowana byłą przez Roberta Kuśmirowskiego we współpracy z kuratorami Magdaleną Ujmą-Gawlik i Kamilem Kuitkowskim, z udziałem artystów – Marka Chlandy, Andrzeja Dudka Dürera, Krzysztofa „Leona” Dziemaszkiewicza, Jana Gryki, Mikołaja Smoczyńskiego, Macieja Świeszewskiego i Daniela Zagórskiego. Artyści mierzyli się w niej z niewiarą nie tylko w dobrą przyszłość, ale w ogóle w jakąkolwiek przyszłość. Ta wątpliwość wyrastała m.in. z doświadczenia pandemii czy perspektywy katastrofy klimatycznej i wyczerpywania się dotychczasowych paradygmatów kultury. W międzyczasie wybuchła wojna w Ukrainie. Jutro jak zawsze okazało się inne, niż zakładaliśmy.
Dec 30, 2022 · 10 min
UHER.C IV | „Wpół do jutra" — UDO VOLFRAM
„Wpół do jutra" (10.2021 - 04.2022) rozwinęło się w koncept zbiorowego wydawnictwa muzycznego. Czasowa wystawa zbiorowa realizowana byłą przez Roberta Kuśmirowskiego we współpracy z kuratorami Magdaleną Ujmą-Gawlik i Kamilem Kuitkowskim, z udziałem artystów – Marka Chlandy, Andrzeja Dudka Dürera, Krzysztofa „Leona” Dziemaszkiewicza, Jana Gryki, Mikołaja Smoczyńskiego, Macieja Świeszewskiego i Daniela Zagórskiego. Artyści mierzyli się w niej z niewiarą nie tylko w dobrą przyszłość, ale w ogóle w jakąkolwiek przyszłość. Ta wątpliwość wyrastała m.in. z doświadczenia pandemii czy perspektywy katastrofy klimatycznej i wyczerpywania się dotychczasowych paradygmatów kultury. W międzyczasie wybuchła wojna w Ukrainie. Jutro jak zawsze okazało się inne, niż zakładaliśmy.
Dec 30, 2022 · 33 min
Dalej już nic? Od podszewki - o kostiumach teatralnych Tadeusza Kantora rozmawiają Karolina Sulej, Justyna Droń i Bogdan Renczyński
Karolina Sulej, Justyna Droń i Bogdan Renczyński rozmawiają o kostiumie jako opowieści o kulturze, tożsamości, relacjach międzyludzkich i o nas samych w kontekście i w przestrzeni wystawy "Osobiste. Kostiumy teatralne Kantora" w Cricotece. Karolina Sulej jest badaczką, pisarką, reporterką, popularyzatorką antropologii mody i autorką książek „Historie osobiste” i „Rzeczy osobiste. Opowieść o ubraniach w obozach koncentracyjnych i zagłady”. Podczas rozmowy mówi o tym, co fascynuje ją w sposobie myślenia o ubraniu u Kantora oraz o perspektywie patrzenia na ubranie, które wywodzi się z wojennego kontekstu. Przekonuje też, dlaczego warto rozglądać się za innymi narracjami o odzieży niż te, które są związane z branżą mody, i w jaki sposób strój może opowiadać o ludzkiej kondycji. „Dalej już nic?” to okazja do rozmowy o twórczości Tadeusza Kantora. Seria wykładów ma za zadanie poszerzyć nasze perspektywy w postrzeganiu dzieł twórcy teatru Cricot. Zapraszamy do wysłuchania specjalistów, którzy interpretują, reinterpretują i prezentują niezbadane dotąd konteksty i nowe, nieanalizowane tematy.
Dec 27, 2022 · 39 min
Dalej już nic? Magdalena Ujma o twórczości Marii Stangret
Magdalena Ujma przedstawia możliwe drogi interpretacji twórczości Marii Stangret. Marysia, bo tak mówili o niej Ci, którzy ją znali, najbardziej znana jest z powodu bycia aktorką Teatru Cricot 2, towarzyszką życia Tadeusza Kantora, ale była także malarką i to właśnie ten aspekt jej działalności jest przedstawiony podczas wykładu. „Dalej już nic?” to okazja do rozmowy o twórczości Tadeusza Kantora. Seria wykładów ma za zadanie poszerzyć nasze perspektywy w postrzeganiu dzieł twórcy teatru Cricot, a także osób, które były z nim związane. Zapraszamy do wysłuchania specjalistów, którzy interpretują, reinterpretują i prezentują niezbadane dotąd konteksty i nowe, nieanalizowane tematy.

Showing 1–20 of 20 episodes