
Sophie van Gool, Anna van Duin en Christel Don: Afstandsmoeders & Claims | S01E06
Tussen 1956 en 1984 stonden naar schatting 13.000 tot 14.000 Nederlandse vrouwen hun kind af. Ongehuwd zwanger, vaak nog minderjarig, weggestopt in een tehuis en soms geblinddoekt bevallen. Ze tekenden een afstandsverklaring die juridisch niets voorstelde, maar die voor hen definitief voelde. Vijftig jaar later erkende het hof hun leed in vrijwel elke overweging, en wees de vorderingen toch af: verjaard, en als groep te verschillend. Wat is erkenning nog waard als het recht niet meer thuis geeft? In deze zesde aflevering duikt advocate en wetenschapper Kirsten Maes in die vraag. Ze doet dit in goed gezelschap van scherpe geesten en prominente gasten: Sophie van Gool, econoom, schrijver en columnist bij het FD, onderzoekt al jaren de prijs die vrouwen betalen voor moederschap. Ze schreef Waarom vrouwen minder verdienen en Je kind is een goudmijn en is voorzitter van Stichting Gelijke Beloning. Zij laat zien dat de geldvraag achter dit dossier niet verdween maar verplaatste: van ontslag bij zwangerschap naar een inkomen, een carriere en een pensioen die je misloopt. Daar tegenover zit Anna van Duin, universitair hoofddocent privaatrecht aan de UvA en gespecialiseerd in collectieve acties. Zij loopt de zaak tegen de Staat door: waarom de afstandsverklaring juridisch nooit iets betekende, waarom de vordering van Trudy Scheele-Gertsen verjaard werd verklaard en de collectieve actie van Bureau Clara Wichmann niet-ontvankelijk, en waarom de uitzondering die bij asbestclaims geldt hier niet opging. Ook belt Kirsten in met journalist Christel Don, die voor haar boek Afstandsmoeders tien vrouwen interviewde en het onderwerp jaren volgde voor onder meer NRC. Zij vertelt hoe zo'n afstand in de praktijk tot stand kwam, waarom dit thema generaties overstijgt, en wat de excuses van 2 juli werkelijk waard zijn. Deze podcast wordt gemaakt in samenwerking met VBK en Recht in je Oor. Je leert • Waarom de term afstandsmoeder beladen is, en waarom een afgestaan kind zei zich niet afgestaan te voelen maar afgepakt • Waarom de afstandsverklaring die duizenden vrouwen tekenden juridisch geen enkele waarde had • Hoe de verjaringstermijn van twintig jaar werkt, en waarom de asbestuitzondering hier niet werd toegepast • Wat te ongelijksoortig betekent voor de vrouwen die nu individueel zouden moeten procederen • Waarom de economische prijs van moederschap niet verdween maar verplaatste naar de babyboete Hoofdstukken (00:00) Intro (01:09) Afstandsmoeders en claims (02:04) Gasten: Sophie van Gool en Anna van Duin (07:00) Het claimkompas: pech of claim? (09:48) Claimland deze maand: Meta, Snapchat en AI-citaten (10:54) Wie zijn de afstandsmoeders, en waarom is die term beladen? (15:13) De adoptiewet van 1956 en de lege afstandsverklaring (18:46) De rapporten: van WODC tot commissie De Winter (20:39) De zaak tegen de Staat (22:26) Verjaring: waarom Trudy Scheele-Gertsen te laat was (26:21) Te ongelijksoortig: en hoe nu verder? (27:54) Erkenning in een afwijzing (29:51) Wie kan zich moederschap veroorloven? (33:11) De babyboete (37:10) Wat er moet veranderen (40:32) Christel Don over de vrouwen die ze sprak (45:29) De tweede generatie (47:24) Wat zijn de excuses werkelijk waard? (50:10) Boekentips (52:56) Afsluiting Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.